دوم دبیرستان که بودم یه کلاس زبان میرفتم.از همه کوچیک تر بودم.يع خانومِ ام بود خيلى ازم بزرگتر بود شايد اون موقع بيست و هشت نه سالش بود.روسريش هميشه جلو بود.فارسىُ سخت حرف ميزد نميدونم چرا.انگليسيشم خ

خلاصه این روزا:

عین کوالا میخوابم.عینِ مجسمه پا گوشی میشینم.

مود:عصبانی،بی حوصله،بلاتکلیف بین گذشته و اینده،نگران،منتظر(نمیدوتم منتظر چی)

برای بار صدم پیام میده میگه پس تو به چی اعتقاد داری؟

میگم به نورِ آفتاب.

به چروکِ گوشه چشمت وقتی میخندی.

به مژه های به هم چسبیدت وقتی از اشک خیس شده.

به لحظه ای که دستتُ میگیرم میخندی میگی چقد دستات داغِ.

به اون لحظه که ده دور دوییدم و نفسم دیگه بالا نمیاد و تَهِ ریهَم میسوزه ولی بازم میدواَم.

دستمُ میندازم تهِ کابینت شیشه مشروبُ میکشم بیرون.تلخیش گلومُ میسوزونه،سرم یکم گیج میره.میذارمش سر جاش درِ کابینتُ میبندم.تلوزیونُ روشن میکنم،از آدمایی که ادعا دارن خیلی بدم میاد.دستمُ ميندازم تهِ كابينت شيشه مشروبُ ميكشم بيرون..

هدف من از وبلاگ داشتن اینه که یه جارُ داشته باشم که توش خودمُ سانسور نکنم و احساساتِ واقعیمُ توش بنویسم.اگر بهوام اینجاام مراقبِ نوشتنم باشم تو اینستاگرَم مینویسم که به مذاقِ آشناها و فامیلم خوش بیاد.

میرم بخوابم که فردا یه روزِ عبث ِ دیگه رو شروع کنم.

درواقع ما تو سی-چهل سال عمر مفیدی که میگذرونیم دنبالِ دلیل برای زنده بودن میگردیم،که درنظر خودمون مفید باشیم.دوست پیدا میکنیم،عاشق میشیم،درگیرِ مدرسه دانشگاه و امتحان میشیم،دنبال کارمیگردیم.همه و هم

آخ نیکولا

مهم ترین ادم دنیا. (کلیک)

تو و این قلمِ لعنتیت.

کاش انسانِ باپشتکاری به دنیا اومده بودم.

ولی عوض یه باهوشِ تنبلم.